-
  • Acupuncturists Without Borders werkt nu ter plaatse met vluchtelingen in Griekenland

    AWB stafleden Diana Fried en Carla Cassler weken op dit moment samen met vrijwilliger Amy Schroeder in Griekenland om behandelingen te geven aan de vluchtelingen en de weg te bereiden voor meer vrijwilligers de komende maanden.
    50,000 vluchtelingen uit Syrie, Afghanistan, en Iraq zijn gestrand in meer dan 30 kampen in Griekenland. De “boot” route vanuit Turkije naar de Aegische eilanden is nu dicht en de grens met de rest van gesloten. Deze vluchtelingen wachten om te zien of ze aziel kunnen aanvragen zonder te weten wat er gaat gebeuren. Meer dan een miljoen vluchtelingen zijn vorig jaar door Griekenland gereisd naar Duitsland, Zweden, Frankrijk, Nederland en andere EU landen. Veel van hen zijn op verschillende plekken terecht gekomen.

    Acupuncturists Without Borders reageert op verschillende manieren op de wereldwijde vluchtelingencrisis. Er is directe verzorging van de vluchtelingen in Griekenland, en AWB plant om  acupuncturisten in Europa op te leiden die trauma healing klinieken willen oprichten in de gemeenschappen waar de vluchtelingen naar toe zijn getrokken. Hier is een verslag uit eerste hand van wat Diana Fried, Carla Cassler en Amy Schroeder de laatste dagen hebben gedaan:

    Piraeus Port Refugee Camp, Athene, 12 mei

    We nemen de metro naar het geïmproviseerde kampmet meer dan 1000 mensen. Er zijn geen mensen behalve toeristen. We wandelen naar het einde van de haven en zien de eerste tenten. Kinderen spelen, mannen bidden, vrouwen dragen baby’s, er zijn afvalcontainers, verplaatsbare toiletten, honderden tenten in een oud warenhuis om een klein beetje privacy te creëren. In het midden van een moderne Europese stad, uit het zicht, naast toeristische cruiseschepen en industriële tankers, wachten mannen, vrouwen en kinderen, en ze wachten, wachten, wachten, na maanden en jaren van oorlog, gevaarlijke migratie, en trauma. Hoe kan dit gebeuren in onze moderne wereld, met zoveel beschikbare middelen?

    Terwijl we het eerste kamp binnengaan horen we de verhalen: de 16 jaar oude Masoud, een karatekampioen, uit Afghanistan, die in zijn eentje ontsnapte naar Iraq en via Griekenland in Turkije terecht kwam. Hij werd onze vertaler en vriend. Nahid, een “makeup artist” uit Afghanistan, doelwit van de Taliban. Zwanger vertrok ze met haar echtgenoot en dreumes en reisde door Pakistan, Iraq, Iran en Turkije om per boot in Griekenland te komen. Ze kreeg een miskraam in het vluchtelingenkamp van Piraeus, waar ze vier maanden verbleef. Nahid toonde ons een gehavend sonogram met tranen in zijn ogen. Deze mensen, vaak met een middenklasse achtergrond, zitten tussen de wal en het schip, met geen idee of ze hun reis verder hun reis kunnen vervolgen naar een nieuw leven.
    Terwijl we in het kamp zijn, deden we meer dan 100 “stand up” behandelingen met oorzaadjes op mannen, vrouwen en kinderen. Toen we eenmaal begonnen waren, verspreidde het zich als een lopend vuurtje rond, en werden we overstelpt met verzoeken. Vrouwen vroegen of eerst hun kinderen oorzaadjes konden krijgen. Mannen moesten een beetje overtuigd worden. Iedereen was erg dankbaar, en wij ook. Toen we wegliepen om de bus te nemen  om terug te gaan naar ons hotel, was er plotseling een diepe kloof met die troosteloze plek. Wij konden vrij weggaan, Masooud en Nahid niet. Het is moeilijk te begrijpen.

    EKO Station kamp, 13 mei

    We kwamen bij de noordelijke Grieks-Macedonische grens die gesloten is voor vluchtelingen. Duizenden verblijven in twee kampen: Idomeni en EKO Station (een tankstation, vandaar de naam).  We ontmoeten verschillende NGO’s (Non-Gouvernementele Organisaties), waaronder Lighthouse, een Zweedse groep die zich inzet voor de veiligheid van vrouwen en kinderen, en een medische groep die gesponsord wordt door de Syrian American Medical Society (SAMS). Terwijl we naar de gele caravans van SAMS toeliepen, waren de artsen bezig met verschillende medische noodgevallen. Het team was geweldig, en hun medische uitrusting ook. We boden onmiddellijk ooracupunctuur aan voor de medische manager ter plekke tijdens haar pauze en ze beschreef de schok en trauma die veel vrijwilligers beleven. Vooral de vrijwillige vertalers omdat zij de hele dag de meest gruwelijke verhalen van de vluchtelingen moeten aanhoren. De nood voor emotionele en lichamelijke verzorging van vrijwilligers is hoog, en we waren blij dat we konden helpen.

    Terwijl we door het kamp liepen, voelden we de hitte. Vrouwen in hun tenten om de zon te ontwijken, de mannen rokend en kaart spelend, jonge mannen die hun mobiele telefoons opladen bij een geïmproviseerd oplaadstation met honderden kabels. Naast de pijn en voor de hand liggende droefheid, was er een tastbaar gevoel van verveling door het vele wachten. Maar er is ook creativiteit en vrolijkheid: kinderen spelen voetbal, zingen: “Hoofd, schouders, knie en teen”, vrouwen koken op houtvuurtjes zodat hun families traditionele maaltijden kunnen gebruiken. Waardigheid, gratie,  zoveel mogelijk zelfredzaamheid. Dit is er allemaal bij het EKO station kamp. Vandaag gaan we terug naar EKO om vrijwilligers en vluchtelingen te behandelen. Ons doel is om mogelijkheden te scheppen voor vrijwillige behandelaars om de komende maanden naar de meer permanente kampen in Griekenland te komen om acupunctuur trauma behandelingen te geven . We zijn heel dankbaar dat de Mayway Corporation, het Institute for Clinical Acupuncture and Oriental Medicine, Five Branches en veel andere individuele donoren dit werk mogelijk maken. De mensen hier voelen zich vergeten. Dit vertellen ze ons keer op keer. Acupuncturists Without Borders is aanwezig om deze boodschap te veranderen, samen met NGO’s zoals Lighthouse en SAMS. Sta alstublieft samen met ons, we kunnen het niet zonder u!

    Als u wilt doneren, ga naar: http://www.acuwithoutborders.org/donate/