Alternatieve geneeskunde?
Alternatieve geneeskunde is een nogal omstreden begrip, waarover de gemoederen hoog kunnen oplopen. Bij "geschiedenis" wordt geprobeerd een en ander in een wat ruimer kader te plaatsen, en bij onder andere TCM en Meridianen wordt geprobeerd wat meer uit te leggen over de Traditionele Chinese Geneeskunde.
Een van de problemen met de term "alternatief" is dat het een vergaarbak geworden is voor van alles en nog wat, van acupunctuur tot homeopathie, van chiropraxie tot paranormale geneeskunde. En er zitten ook zeker een aantal therapeuten bij die maar wat aanrommelen.
In feite duidt de term op het conflict dat ontstond toen de homeopathie werd uitgevonden door Samuel Hahnemann, begin 19e eeuw. Bij veel zaken die de geneeskunde toen voor vanzelfsprekend aannam, werden vraagtekens gezet. Grappig genoeg was het juist Hahnemann die als een van de eersten systematisch, wetenschappelijk onderzoek deed naar de werking van geneesmiddelen.
Wetenschappelijkheid werd voor de rest van de geneeskunde pas belangrijk in het begin van de 20e eeuw, toen techniek en wetenschap fantastische resultaten leken te beloven. Helaas werd de genees-kunde wetenschappelijk in een tijd waarin het begrip van het lichaam nogal primitief was, en in tegenstelling tot de andere wetenschappen, natuurkunde, scheikunde en biologie, waarbinnen zich in de loop van de 20e eeuw ware revoluties afspeelden, zijn de basisideeën van de wetenschappelijke geneeskunde nog steeds dezelfde. De gebruikte technieken zijn natuurlijk wel enorm verbeterd.
Sommigen spreken liever van "complementaire" of "additieve" geneeskunde. Beide termen betekenen "aanvullend", wat aangeeft dat de "alternatieven" ook best als een aanvulling op de reguliere geneeskunde gebruikt kunnen worden. Dit is volkomen terecht, er is geen enkele reden om dit niet te doen.
Een grote valkuil die in deze tijd dreigt is het idee dat de technische snufjes die worden uitgevonden de behandelingen automatisch beter maken, of zelfs onmisbaar zijn. Een zorgwekkende ontwikkeling.
